خدا گوید تو ای زیباتر از خورشید زیبایم
تو ای والاترین موجود دنیایم

                                                                                             شروع کن یک قدم با تو                                                                                           

تمام گامهای مانده اش با من

این است تمام آدمیت :

حسرت دیروز ،  حرص امروز  و  دغدغه فردا . . .

خدا همانی است که ما میخواهیم ،

کاش ما هم همانی بودیم که خدا میخواست . . .

باد با چـراغ خاموش کاری ندارد
اگر در سختی هستی , بدان که روشنی

همیشه آخر هر چیز خوب میشود.اگر نشد بدان

هنوز آخر آن نرسیده

به میان کعبه رفتم

به حرم رهم ندادند

که برون در چه کردی

که درون کعبه آیی

تمام چیزی که باید از زندگی آموخت ،

تنها یکی کلمه است

میگذرد

به روزها دل مبند ، روزها به فصل که میرسند ، رنگ عوض میکنند

با شب بمان ، شب گرچه تاریک است ، لیکن همیشه یک رنگ است . . .

(دکتر شریعتی)

آدمهای ساده رو دوست دارم. همان ها که بدی هیچ کس رو باور ندارن.

 همون ها که برای همه لبخند دارند. همون ها که همیشه هستند، برای همه هستند.

 آدمهای ساده رو باید مثل یک تابلوی نقاشی زيبا ساعتها تماشا کرد؛ عمرشون کوتاه ست. 

چون بعضي ها كه نميخوان با اين خصلت زيبا آشنا باشند با خيال زرنگ بودن یا ازشون سوء استفاده می کنن یا زمینشون میزنن یا درس ساده نبودن بهشان می دهند 

آدم های ساده را دوست دارم. بوی ناب “آدم” می دهند

شهادت، عشق است

فرزند غایبش را سر سلامت بگویید و باران اشکتان را در بی ‏شکیبی انتظار، بهانه سازید . . .

شهادت یازدهمین امام شیعیان و نشستن گرد یتیمی

بر چهره ی مولایمان صاحب الزمان، تسلیت باد . . .

باور نمی کنم...

خالق نظم دانه های انار

زندگی مرا...

بی نظم چیده باشد!

زهر، است عطای خلق هر چند دوا باشد

حاجت ز که خواهی

جایی که خدا باشد

پدرجان:
چگونه باور کنم فراقت را وقتی که بوی وجود تو را در خانه حس می کنم
 هفت سال است طمع تلخ بی پدری را چشیده ام
و نا باورانه در سوگ فقدان گل سرخی که یار و همسفرم بود نشسته ام .
باز غم نبودنت چه سنگین است ولی یادت که
از هر حضوری پر رنگ تر است در لحظه لحظه زندگی با من است
و فراموشت نخواهم کرد...

اونایی که بابا هنوز کنارتونه خاک پاشو رو چشماتون بذارید و قدرشو بدونین  ...

دگر باره بشوریدم بدان سانم به جان تو

که هر بندی که بربندی به در رانم به جان تو

نخواهم عمر فانی را تویی عمـر عزیز من

نخواهم جان پر غم را تویی جانم به جان تو

اگر بی تو بر افلاکم،چون ابر تیره غمناکم

وگر بی تو به گلزارم،به زندانم به جان تو

مولانا

تا کی غـم آن خورم که دارم یا نه

وین عمـر به خوشدلی گذارم یا نه

پر کن قـدح باده که معلومم نیست

کاین دم که فرو برم برآرم یا نه

امروز، عمارت بلند آوازه توس، غربت است و بر بالاى این بناى شهیر، کبوترى نیست که نالان نباشد. بر بالاى این بناى غریب، آسمان نیز به اشک ریزى ابرها تن داده است

شهادت علی  ابن موسی الرضا بر همگان تسلیت باد

به گلها بگویید به اشک ژاله، رخ بشویند و بلبلان را به نوحه خوانی بخوانید که پیامبر باران، امشب دیگر نمی خندد.

در شب رحلت خاتم انبیا، محمد مصطفی (ص) فرشتگان عرش می گریند.

عاشقانش با چشمانی اشک آلود، مرثیه غم می سرایند.

ما نیز در شب رحلت آسمانی اش در سوگ می نشینیم.

خدایا اگر من نافرمانی ات را میکنم تو بندگان خوب زیاد داری

ولی اگر تو با من مدارا نکنی من خدایی چون تو کجا دارم؟

پروردگارا

یاری ام ده ، تا بدون اینکه از ایمان افراد بپرسم

و بدون اینکه بدردم بخورند، همدل و همدردشان باشم .

زیرا در سودای هر انسانی ” روح تو ” خانه گزیده . . .

بار آی،باز آی، هر آنچه هستی باز آی

گر باده خور و باده پرستی باز آی

این درگه ما   درگه    نومیدی نیست

صد بار اگر توبه شکستی باز آی

ای دوست قبولم و کن و جانم بستان

مستم کن و از هر دو جهانم بستان

با هر چه دلم قرار گیرد بی تو

آتش به من   اندر،   زن    و آنم  بستان

باید دانست

 جاده های زندگی را خدا هموار می کند

 کار ما فقط برداشتن سنگ ریزه هاست

پس اینقدر آه و ناله چرا

آسمان چهل روز در عزای حسین (ع) گریست . .

من مست خدایم وخدا،آن من است

هر سوش می جویید که در جان من است

سلطان منم ،غلط نمایم به شما

گویم کسی هست که سلطان من است

مولانا

بار  خدایا  : به بزرگی چیزهایی که به من داده ای آگاه و قانعم کن تا کوچکی چیزهایی که نداده ای

آرامش قلبم را از من نگیرد.

خدایا تویی الرحمن   و منم بنده عصیان 

متاع و توشه ای جز رحمتت ندارم  و ا کنون با دلی پشیمان  ،

 پر از اشک دیده با دستهای لرزان میخواهم  که ببخشی  مرا

و دمی به حال خودم  وامگذاری که اسیر زندان تنم ، 

ولی همواره دلم سوی رحمت توست و  امیدوار به آینده با یاد تو

عهدم را جاوید و دلم را آرام گردان که : تویی ممد حیات و مفرح ذات

از خدا پرسیدم خدایا چه چیزی تو را ناراحت می کند؟

 خداوند فرمود : هر وقت بنده ای با من سخن می گوید ،

 چنان به حرفهای او گوش می دهم که گویی به جز او بنده ی دیگری ندارم.

 ولی او چنان سخن می گوید که انگار من خدای همه هستم الا او.

من ترک عشق و شاهد و ساغر نمیکنم

صدبار توبه کردم و دیگر نمیکنم

باغ بهشت و سایه طوبی و قصر حور

با خاک کوی دوست برابر نمیکنم

هیچ دانی که سحرگاه چرا میخندد ؟

چون ثبات فلک  و کار جهان می بیند

به بقای خود و بر غفلت ما میخندد . . .